۱-	گل که بی خار بود، خوارِ گلستانِ تو باد
	سروِ سرکش، علفِ هرزهِ بُستان تو باد
۲-	هر سری پیش قدومت به ادب خم نشود
	همچو گو، یکسره اندر خَم چوگان تو باد
۳-	نمکین پسته و نقل و شکر و مروارید
	برخی آن لب خندانت و دندانِ تو باد
۴-	من که باشم که به فرمان تو باشم شب و روز
	ماه و خورشید فلک بندهِ فرمانِ تو باد
۵-	یا که باشم که ثناگویِ تو باشم به کلام
	در چمن مرغِ خوش آواز ثناخوان تو باد
۶-	دلم از دست نگهبان شرورت خونست
	از خدا خواست «جلالی» که نگهبان تو باد