۱-	در بدرقه روزی که به فکر سفر افتاد
	چشمش به من افتاد و به چشمان تر افتاد
۲-	افتاد اگر اشکِ من از دیده چه حاصل
	بر پا نه، به دامن نه، به خاک گذر افتاد
۳-	او رفت از این شهر و گَرَم رابطه ای بود
	رفت از کف و در دست نسیم سحر افتاد
۴-	ز آن عاشق دیوانه نهد سر به بیابان
	تا خلق بدانند چرا در به در افتاد
۵-	لعلی که گُهر را بنمایاند لبش بود
	دیدیم چه سان نُقل به تُنگِ شکر افتاد
۶-	گه در کفِ باد است و گه آویز بناگوش
	چون خالِ لب آن زلف به زیر و زِبَر افتاد
۷-	آهو ز خطر جست چو سر راست نگهداشت
	در برف سَرِ کبک بُد و در خطر افتاد
۸-	از طایفه دُرد کشانیم «جلالی»
	«با دُردکشان هر که در افتاد بر افتاد»