۱-	دلِ تنگِ ما ز دوریش چو لاله داغ دارد
	دل او فراخ و شاد است و ز غم فراغ دارد
۲-	بگرفت روی و زلفش دل من ربود و هرگز
	به خطر نیفتد آنکو به رهش چراغ دارد
۳-	نرود کسی زمستان به سراغ باغ و بلبل
	مگر آن که شوق دیدار جمال زاغ دارد
۴-	غلط است آن چه گفتم، به سراغ باغ رفتن
	بود این نشان شخصی که دل و دماغ دارد
۵-	اگرت نبود باور، ز پی اش برو به مَعبَر
	به دو چشم خویش بنگر که به کف اَیاغ دارد
۶-	چو به باغ در نشینی به دو چَشم خویش بینی
	که چه مایه وجد و شایدست که باغ و راغ دارد
۷-	به بغل گرفته می رفت کتابی و کتابی
	به گمان من «جلالی» سر سیر و باغ دارد