Menu

غزل شماره ۱۱۶

116

۱- مرا دو یار و برایم خدا نگهدارد
نه از من آن دو، که از هم جدا نگهدارد
۲- هنرشناسی اگر، این هنر بود که یکی:
دو یار داشته و هر دو را نگهدارد
۳- کمال و اوجِ هنر این بود که با تدبیر
دو نازنین را در یک سرا نگهدارد
۴- لطیفه ایست سرودم وگرنه عاقل مرد
همیشه خانه خود از بلا نگهدارد
۵- کسی که صاحب خلوتسراست بتواند
برای یار شکاریش، جا نگهدارد
۶- دلش به دیدن آن آشنا خوشست و سرای
برای خاطر آن آشنا نگهدارد
۷- چه بود گفتم و این عذر بدتر از گنه است
کسی دو تا و کسی هیچ تا نگهدارد
۸- مزاح کرد «جلالی» ، بود خدا او را
برای همسر خود باوفا نگهدارد
 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *