۱-	آن که به ره، بیمی از نگاه ندارد
	هر که نگاهش کند گناه ندارد
۲-	گل که تجلّی کند به ساحتِ گلزار
	واهمه از سایهِ گیاه ندارد
۳-	راه ببستم بر او که بینمش امّا
	دید چو دیگر گریزگاه ندارد:
۴-	بست به هم دیده و بهانه اش این بود
	طاقتِ دیدار اشک و آه ندارد
۵-	جور فراوان کند همّی و بود جمع
	خاطر او، ز آن که دادخواه ندارد
۶-	از چه به نعل و به میخ می زند این رند
	آب اگر او به زیر کاه ندارد
۷-	نور امید وصال در دل تارم
	بارقه دارد گهی و گاه ندارد
۸-	دل به دل ار ره نداشت، سَدِّ طریق است
	پا به حریمی مَنه که راه ندارد
۹-	این چه «جلالی» تخلّصی ست که داری
	هیچ نشان از جلال و جاه ندارد