۱-	بیار باده که غم از وجود ما ببرد
	به دل غمی که گرفتست جا ز جا ببرد
۲-	غبار شرم چو گردی بود به چشم و شراب
	ز دیده گردِ حیا، عین توتیا ببرد
۳-	پی رهاییِ ما، می میان بحر بلا
	چو زورقی ست که از ورطه ی بلا ببرد
۴-	بیا و غالیه مُشک بین به دوشِ نسم
	که از گُشایش زلف آن گره گُشا ببرد
۵-	به خون عاشقِ خود دست شست و بی گنه است
	چرا که خواست ز کَف سُرخیِ حنا ببرد
۶-	به نحس و سعد بیندیش و گو که بوم چسان
	به بانگِ شومِ خودش دست از هما ببرد
۷-	اگر که بوم موفقّ شود «جلالی» هم
	به گور شهرتِ شعر و ترانه را ببرد