۱-	خزان به ساحتِ بستان، چنان جسارت کرد
	که هر چه برگ و گل و سبزه بود غارت کرد
۲-	ز سروِ باغ گرفتم سراغ بلبل و گل
	به آسمان کبود و زمین اشارت کرد
۳-	به ماه مهر نه از مِهر، بل ز قَهر، خزان
	به باغ دَر شد و ایجادِ بس خسارت کرد
۴-	ز باغ خسته برون آمدم که چون زندان
	حکایت از غم و دلگیری و اسارت کرد
۵-	بریخت خون دل از دیدگان بسی دهقان
	به خاک تا که گل و سبزه را عمارت کرد
۶-	به باغ همچو «جلالی» گره بر ابرو داشت
	چو دست رنجِ هدر رفته را زیارت کرد