Menu

غزل شماره ۱۴۲

142

۱- آن بنده که دست مست گیرد
باشد که خداش دست گیرد
۲- بخشد به خداپرست ساقی
جامی که ز خودپرست گیرد
۳- از رند به بند و حبس گیرند
مالی که به بند و بست گیرد
۴- بر جام زنند سنگ و ساقی
با سر جلوِ شکست گیرد
۵- چون گشت سبو تهی، «جلالی»
ناچار هر آن چه هست گیرد
 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *