۱-	عاشق رند که معشوق به دام اندازد
	دام را با کمک سحر کلام اندازد
۲-	خنده گر بر لب عاشق شکفد در دیدار
	دلبر بی شفقت را به سلام اندازد
۳-	کِبر، ویرانگر و با خود بِبَرَد صاحب را
	از ره روشن و در چاه ظُلام اندازد
۴-	کوچه میکده زان کاسدِ مروه ست و صفاست
	که در آن رایحهِ می به مشام اندازد
۵-	می شود دیدهِ بیننده به هر کار بصیر
	یک نظر گر ز سر لطف به جام اندازد
۶-	بنگرد صورت و ابرو که چو بدر است و هلال
	گر نظر دیده بر آن ماه تمام اندازد
۷-	سرو خم می شود از شرم به رفتار اگر
	دیده بر قامت آن کبک خرام اندازد
۸-	نبرد صرفه «جلالی» ز غزل خوانی خویش
	زین سبب تیغِ سخن را به نیام اندازد