۱-	نور حُسنی زِ ازل بارقه در عالم زد
	عشق پیدا و صلا بر مَلَک و آدم زد
۲-	با بلی گفتنش، آدم ز ملک پیش افتاد
	گرچه ابلیس در آن دم ز تکبّر دم زد
۳-	تا مَلَک شانه تهی کرد ز بار غم عشق
	آدم از عشق به وجد آمد و دل بر غم زد
۴-	عشق از پرتو نور ازلی مایه گرفت
	عقل در سایهِ تردید، قدم محکم زد
۵-	عقل، چون سایه تحمّل نکند پرتوِ عشق
	زین سبب سازِ مخالف زد و زیر و بم زد
۶-	دل ما هم که ز عشق صنمی لرزان بود
	تکیه بر پیچ و خم زلف خم اندر خم زد
۷-	محتسب دوش «جلالی» به در میکده رفت
	مستِ می بود و صفِ دُردکشان بر هم زد