۱-	سری از لطف اگر آن دوست بر چشم انتظاران زد
	گلی از گلشن خود بر امیدواران زد
۲-	بسی گیرا تراست از باده ناب این گلِ گیرا
	به موقع این پری پیکر سری بر میگساران زد
۳-	در این پاییز، از دیدار گرم این چمن آرا
	گل آمد باز و بلبل باز، سَر بر شاخساران زد
۴-	چو رویش دیدم از فرطِ شعف لبریز شد چشمم
	تو گویی دیدگانم طعنه بر ابر بهاران زد
۵-	چه شب ها تا سحر چشم انتظارش بودم و امشب
	ره این عیّار بر جمعیت شب زنده داران زد
۶-	شکوهش بر زبان شِکوه گر زد قفل خاموشی
	اَدایِ آن دو چشم مست، چشمک بر خماران زد
۷-	ز فرط شرم شد گلرنگ روی ما، که توبیخش
	تو گویی سیلی عبرت به گوش شرمساران زد
۸-	به چشم خویشتن دیدم که مژگانش چو عیّاران
	به شوخی طعنه بر جمع کَمَر خنجر گذاران زد
۹-	دهان یاوه گو را آن چنان می بست گفتارش
	که پنداری تگرگِ مرگ بر خیل سواران زد
۱۰-	ز روی طنز و با ذکر مثال و قصّه پردازی
	بسا زخم زبان این نازنین بر دوست داران زد
۱۱-	به ترفند و حِیَل با لحن گرم و صورت گیرایش
	پس از زخم زبان مرهم به زخم داغداران زد
۱۲-	من این سلطان ملکِ دین و دل را دوست می دارم
	که مِهرَش مُهر باطل بر جبین شهریاران زد
۱۳-	ز تعریف و ز تمجید «جلالی» یار دلبندم
	به شهرت «سکّهِ دولت به دور روزگاران زد»