۱-	تا که میخانه بود دایر و برپا باشد
	همه دانند که مأوایِ من آن جا باشد
۲-	چیست این جوهر سیّال که از تاک کَشند
	که توان بخش مدام دل شیدا باشد
۳-	دست بر گردن مینا و به لب لعل مذاب
	این بود مشغله تا باده به مینا باشد
۴-	شادی و خنده ی مستانه تماشا دارد
	گر که شادی طلبی اهل تماشا باشد
۵-	مَطَلَب هیچ نشانی دگر از باده پرست
	این ز رخسارِ برافروخته پیدا باشد
۶-	بوسه بر جام مُباح است چو گردد توأم
	با لب یار، اگر همدم و همتا باشد
۷-	اهل دنیا نبود هیچ «جلالی» ، هر گاه
	باده و یار نباشد، غَمِ دنیا باشد