| ۱- | صبح سر بر زد و کار شب تا آخر شد |
| مهر تابید و سیاهی دیار آخر شد | |
| ۲- | پیر فرتوت زمستان که تفرعن ها داشت |
| شوکتش در بر موسای بهار آخر شد | |
| ۳- | گل به باغ آمد و با آمدنش بلبل زار |
| بانگ برداشت که سرداری خار آخر شد | |
| ۴- | نفرت از ناله ی جغد و غم ویرانی باغ |
| در نخستین قدم گشت و گذار آخر شد | |
| ۵- | با گذشت شب تاریک زمستان فراق |
| فرجه غم سپری گشته و کار آخر شد | |
| ۶- | با دگرگونی محسوس جهان، جلوهِ حقّ |
| پیش چشمم بدرخشید و غبار آخر شد | |
| ۷- | بیمم از قهر و ز اعراض عزیزی در باغ |
| با ملاقات و به یک قول و قرار آخر شد | |
| ۸- | این هم از لطف بهار است «جلالی» که به باغ |
| باده ی وصل چشیدیم و خمار آخر شد | |
 |