| ۱- | شاعر درمانده ای راهی میخانه شد |
| از همه عالم برید همدم پیمانه شد | |
| ۲- | دلبر جانانه ای داشت به عهد شباب |
| عاقبت از هجر او، واله و دیوانه شد | |
| ۳- | معتقدی بود و بود منتقد شرب خمر |
| می زد و از اعتقاد فارغ و فرزانه شد | |
| ۴- | ساقی میخانه برد دین و دلش را و او |
| «در پی آن آشنا از همه بیگانه شد» | |
| ۵- | چهره گلگون یار، زد به دلش همچو شمع |
| آتش و آن بیقرار، تالی پروانه شد | |
| ۶- | کرد اثر عاقبت اشک شبانگاهیش |
| قطره این آب شور، گوهر یک دانه شد | |
| ۷- | نرگس آن خوبروی کرد فسون عاقبت |
| شاعر درمانده ای شهره و افسانه شد | |
| ۸- | شرح «جلالی» ست این بر غزل آن که گفت: |
| «حافظ خلوت نشین دوش به میخانه شد» | |
 |