۱-	دوشم از گفته ی پیری سخنی یاد آمد
	این پیامی ست که ز آن مرشد و استاد آمد
۲-	آن کسی اهل بهشت است که هم خورد و بِهِشت
	هم به دنباله ی هر واقعه دل شاد آمد
۳-	زین مهمّ تر سخن حافظ شیرین سخن است
	که به یاد من از آن طبع خداداد آمد
۴-	«زیر بارند درختان که تعلّق دارند»
	«ای خوش آن سرو که از بند غم آزاد آمد»
۵-	ای بسا سینه که با صد ستم آرامش داشت
	چه بسا حنجره بیهوده به فریاد آمد
۶-	هیچ شیرین تر از این نیست که خسرو بیند
	برقی از تیشه بنیان کن فرهاد آمد
۷-	آهوی خسته ای از تیر بلا یافت نجات
	بخت بدبین که به جولانگه صیّاد آمد
۸-	کاخ آمال «جلالی» شده ویران از هجر
	این بلایی ست که بر ریشه و بنیاد آمد