| ۱- |
به حسن و سوء جزا هر که شکّ و ریب کند |
|
معاند است و فضولی به کار غیب کند |
|
|
| ۲- |
نگاه دوست به حسن است و عیب جوی به عیب |
|
ولیک حسن تو، دشمن بدل به عیب کند |
|
|
| ۳- |
بنفشه موی من ار در بنفشه زار نهد |
|
قدم، بنفشه خجل گشته سر به جیب کند |
|
|
| ۴- |
نگر چگونه شبان شعیب شد، موسی |
|
چو خواست همسر خود، دختر شعیب کند |
|
|
| ۵- |
ز راه زهد و ورع کس نمی رسد به کمال |
|
مگر که پیروی از شیوه صُهَیب کند |
|
|
| ۶- |
نه شرط زهد بود گر کسی به عهد شباب |
|
چو پیر ماند و تقلید کار شِیب کند |
|
|
| ۷- |
تو هم مدوز «جلالی» نظر به عیب کسان |
|
«که هر که بی هنر افتد نظر به عیب کند» |
|
 |