….
| ۱- | با خلق هر کس از کَرَم، دایم نکوکاری کند |
| پیوسته باشد محترم، حسّ سبکباری کند | |
| ۲- | باشند مردم یار او از جان و دل غمخوار او |
| چون خلق را آن نیکخو، یاری و غمخواری کند | |
| ۳- | آن دلبر پیمان شکن، افتد اگر چشمش به من |
| ماه جمال خویشتن، از شرم گلناری کند | |
| ۴- | ای کاش چشم خفته اش، آن نرگس نشکفته اش |
| با من سخن ناگفته اش، تمرین بیداری کند | |
| ۵- | نقّاش این دیر کهن، در هر بهاران در چمن |
| آن رنگِ شنگرفِ دَمَن را سبز زنگاری کند | |
| ۶- | بلبل که باشد یار گل، پیوسته اندر کار گل |
| پایش به روی خار گل، احساس همواری کند | |
| ۷- | از بهر درک راز او، بر گرد گل پرواز او |
| بنگر، شنو آواز او، مست است و هشیاری کند | |
| ۸- | گوید، نمی داند چرا، معشوقش از روی ریا |
| یا کُنهِ دل یا از حیا، انکارِ دلداری کند | |
| ۹- | درد است این ها، کو دوا، تکرار آن نبود روا |
| گوید «جلالی» پس چرا؟ خواهد که عیّاری کند | |
 |