۱-	گوش کسی که بسته شد درک سخن نمی کند
	قلبی اگر شکسته شد میل زدن نمی کند
۲-	شسته ام از وصال او دست که بعد رفتنش
	بخت مساعدم دگر روی به من نمی کند
۳-	بس که ببست و فسخ شد عهد به دست این صنم
	باز دلم هوای آن عهدشکن نمی کند
۴-	بر کف کفش من نگر، بس که دویدم از پی اش
	افکنمش که صرفه وصله زدن نمی کند
۵-	آهوی پا شکسته را بند مَنِه به پا که او
	میل گریختن سوی دشت و دمن نمی کند
۶-	پیرهن از تنم بکن بعد مرا به دار کن
	آن که شهید می شود فکر کفن نمی کند
۷-	و آن که برای خودکشی جانب چاه می رود
	بهر درآمدن دگر فکر رَسَن نمی کند
۸-	هر چه گرسنه باشد آن اِبنِ سبیل، در سفر
	دست دراز سوی آن دست و دهن نمی کند
۹-	گوهر نظم اگر بود گوشنواز و دل نشین
	یاد دگر «جلالی» از دُرِّ عدن نمی کند