این گَل گَلِیَه مِثِّ خوشه انگور مَهرَه
یا مُدبِرَه و طوق و غُرُک وَ رمُلِ کَهرَه
زرگر تَپَلَه کِردَه طلاها را اِیَچّون
اَصِّش نه ظریفه نه باب مردم شَهره
این عکس مِدالِش چِقَدَر بَد پَکُ و پوزه
اَخم و سِه گِرِنجِش تو هم و با همه قَهرَه
هر که مِثِّ رِب پوسِ مُلِش زرد و سیاهه
طوق و مُلِش عین جگر و کیسه زَهرَه
جَوُونی تو رَخت و طلاآلات و آراش نیس
یا خاره اِیَچّون کَسی یا خَر پول دَهرَه
از بَسکیِ کِه یَزخُشکَدُ بی اَوّه دُ گَرمَه
قَدِّ شاش موش اَو را «جلالی» مَگَه نَهرَه
یزد-دیماه ۱۳۶۰