امروز روزِ نوبتیّ اَوّه
تا نوبت و پَسّامَن شَه شَوَّه
اینوخ پُسَرِ بزرگُم اِبرِیم
شوم خورده و خُسبیده و خوّه
این تَمبَلِ قد درازِ پُرخور
بیکاره و پَخمَه مِثِّ گُوَّه
هر وخ مِشَه وَختِ کار مُخُسبَه
هر وخ مِشَه سُفره پهن مِدّوَه
تو کوچه شَوَندَه روز مِگَردَه
مانندِ اُوِ اِمالَه رُوَّه
دَسِّ پُسَرُم بَناس که از پام
دَر هِند آخِر واشَه پاتُوَّه
کار خودمه که دَسِّ تنها
شو او برم و کَشَم اَخُّوَه
راه اُوِ باغ گرفته ایوای
گاس دیدی بچه شِغال تونُوَّه
جز شخص ((جلالی)) شعر یَزّی
هر که دیه هر چی گُفته هُوَّه
یزد – ۱۳۶۳/۲/۲۵