اِمشو اِگَه بیایَه نَباد بِلَّنِش بِرَه
تا بلکه بِلَّه دَسَّه توی هُوَّونِش بِرَه
یکتا قواره پِرهَنِ تَنگ و تُرُش دارَم
سوغاتیه خدا کُنَه کِه وَر تَنِش بِرَه
از لِنگ و رون تا جُف بائو پیک آجینِش کُنَم
دَسّوم اگَه بِزاره زیر پِرهنش بِرَه
خوب مالیه رسیده و گوشتین و وَردَمه
نیَّتِ تُخ کَشی کُنَم اوِّسَنِش بِرَه
هر وَخ که اُق و وُق زنه از زور ناخشی
گر زیر پاش نِشِسَّن و گر بُردَنِش بِرَه
اَنکَحتَهو مالیده خودش پاش تو جعده بود
خرجیش مِدَم اَما نَمُکُنَم زَنِش بِرَه
یزد – ۱۳۶۴/۲/۱۴