ممد خَشمالِ پیر مکرد خِرّ و خِر
مِزد هِنّ و هِنّ و نفس فِرّ و فِرّ
زنش هِی مزد نِق نِق و زرّ و زر
مدوماً مِگفتش با صد کِرّ و کِرّ
کمر دو لا کن خش بمال ورّ و ور
نون جو بخور گوز بده غر و غر
مِچَرخون تو دَسّ اِشتی را تند و تند
رو تَسّخَر با اون هیکل گُند و مُند
مرتّب بشوهر مزد لُند و لُند
میدوخ چَش تو چشم شُوَر بِرّ و بِرّ
کمر دو لا کن خش بمال ورّ و ور
نون جو بخور گوز بده غر و غر
مِزَد داد و هی لابلاش فِرت و فورت
مِرَف فِرنَه و هِی مِرَف غِرت و غورت
سَرِ شوهرش پَرت مِکِرد خِرت و خورت
مِداد پیرهن و تَمبونش جرّ و جرّ
کمر دو لا کن خش بمال ورّ و ور
نون جو بخور گوز بده غر و غر
تو دعوا مِکِردَن هما آش و لاش
سر و دَسّ و پاشون مِشُد قاش قاش
مِگُف زن که مُردَم من از گند شاش
ز بس شو تو تَمبون کُنی پِرّ و پِرّ
کمر دو لا کن خش بمال ورّ و ور
نون جو بخور گوز بده غر و غر
شُوَر شو که دَر میمد از کوفت و روف
زنش تو گَفاش بَر مِگَردون حروف
مِکَشید رو خود و مِکِرد آخ و اوف
مِکِرد خنده اُونوختِ شو تِرّ و تِرّ
کمر دو لا کن خش بمال ورّ و ور
نون جو بخور گوز بده غر و غر
یزد – ۱۳۶۴/۳/۲۳
(بند ترجیع ضرب المثل یزدی است.)