این مَرتیکه که عَنتَلَدُ و شوخد و وشنگَه
عاشق شُدَ هو و خَر نی اَگَه دیدی که خِنگَه
بیچاره دِلِش نازوکَد و کارِ تِجِنگِه
هر جا خبر و دود دَمَه اونجا مُلِنگَه
وِردِ زبونِش ذِکرِ مُربّای بالِنگَه
شولی شَلَلِنگَد و پلو قُوَّتِ لِنگَه
**
معشوقه این نوجوون شازَّه شَرباف
اَردَکونیه، خوش قد و بالا و موهاش صاف
خوش چَغمالَه و خیلی مُقیس گیرَد و حَرّاف
وَختی که دادَنِش زنِ این خِنگِ دو سَر قاف
هی گوشه میاد یا الله بکن فکر یکی شاف
ای پیزی گشاد زیر دلوم یک ساله تِنگه
**
از بسکی درازه قَدِ عَرعَر شده رُشتِش
جُل بندیشا هر بار دیدمش بَسَّه تو پُشتِش
هی بَندِ نِفَش را می گیره وَر توی مُشتِش
وِل کُن نی هزاری که عیالِش زد و کشتِش
هِی غُر مِزَنَه با لب و لُنجای دُرُشتِش
دَر رَه اگه مُش وازی مِشَه عَینِ تِلِنگَه
یزد ۱۳۷۰/۲/۱۰