رَفتم سَفَر که نِش تو پَر و بالِ خود زَنَم
آتیش تویِ تَه بِنجالِ اَموالِ خود زَنَم
رفتم که ریش و پَش بِتَراشَم یَمُدَّتی
اُدکُلُن به صورتِ پَفتالِ خود زنم
شال و قَبا و لَبّادَه و کَوشا نو کنم
کیفِ تیما جیما به پَرِ شالِ خود زنم
کَو کُم تا دوس بوخونه تو غربت شَوَنده روز
سَردَمَ صدا و چَهچَه بر احوالِ خود زنم
با دَسِّ و پنجه بَسکی با نون، گوشتِ کوفته را
خوردم، مِرَم که گُوش سَرِ چنگالِ خود زنم
گَر بشنُفتَن خو، فیس مِدَمُ چاپونی مِگم
قُلف ار نه وَر دَرِ دَهَنِ لالِ خود زنم
از بَس دِلوم گرفته «جلالی» تو شهرِ یَز
رفتم سفر که نِش تو پر و بالِ خود زنم
یزد-جمعه-۱۳۸۴/۱۲/۵
سلام سایت عالی و بسیار گویایی دارید من یزدی هستم و واقعا افتخار میکنم که از مرز و بوم شهر یزد افرادی همچون استاد جلالیان را داریم خدا حفظشون کنه شعراشون واقعا دلچسب و جذاب است
سلام عالییییییییییییییییی بودخیلی ممنون
ممنون از اطلاعات خوبتون