Menu

اکبیری

75



چَشاش چه ریزه و بی حال و تَنگَه چون موشِ کور

موهاش چه جوری بَگَم عینَهو چُلُفتَه چوغور

 

قَدِش نداره چیزی دَسِّ کم ز پَهنا کَمَر

مثال دَسَّهِ هونده هیکلش از دور

 

صِداش به عَینِ صدا اِرَّه، تُند و تیزه گاهی

گاهی چو غُرنَهِ گُربای نر، بَغوربَغور

 

زِرَنگ و بویِ سر و صورتش نپرس از من

چو رنگ و بویِ یکی گادیشهِ اَردهِ اور

 

زِ هِنّ و هِنّ و عَرَخ رِختَنِ تو گف زدنش

نگو که عین کَسیَّه که تو خلا زَنَه زور

 

اَوَخ ببین که نَنَش بهر این که چَش نخوره

مکنه کُندر و اِسفَن آتیش برای بُخور

 

عَجیبه که، یکی کف کِردَه شاش، عاشِقِشه

او را به عین لُرِکَس ندیده ای زده تور

 

تو هم بیا و «جلالی» دَرِش بذار و نگو

با لهجه یَزیّ دِیَه شعر که آشِ شعر نشَه شور

 

یزد-سه شنبه-۱۳۸۵/۴/۶

 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *