چَشاش چه ریزه و بی حال و تَنگَه چون موشِ کور
موهاش چه جوری بَگَم عینَهو چُلُفتَه چوغور
قَدِش نداره چیزی دَسِّ کم ز پَهنا کَمَر
مثال دَسَّهِ هونده هیکلش از دور
صِداش به عَینِ صدا اِرَّه، تُند و تیزه گاهی
گاهی چو غُرنَهِ گُربای نر، بَغوربَغور
زِرَنگ و بویِ سر و صورتش نپرس از من
چو رنگ و بویِ یکی گادیشهِ اَردهِ اور
زِ هِنّ و هِنّ و عَرَخ رِختَنِ تو گف زدنش
نگو که عین کَسیَّه که تو خلا زَنَه زور
اَوَخ ببین که نَنَش بهر این که چَش نخوره
مکنه کُندر و اِسفَن آتیش برای بُخور
عَجیبه که، یکی کف کِردَه شاش، عاشِقِشه
او را به عین لُرِکَس ندیده ای زده تور
تو هم بیا و «جلالی» دَرِش بذار و نگو
با لهجه یَزیّ دِیَه شعر که آشِ شعر نشَه شور
یزد-سه شنبه-۱۳۸۵/۴/۶