Menu

باد سبات

84



بیا هَمشهری که تا بِگَم بَرات

چه کَشیدَم دیرو، از بادِ سُبات

 

(نُونِ جو خوردَم و زردالو و کَش

عِزراییل فهمید و دُنبالُم مِگَش)

 

بَسکی رِخ اوِّ دَهَنوم رو کُتُم

شُل و وِل گَشتم و رِخ پَشم و پُتَم

 

غِرّ و غور اُفتیده بود تو پَرَگام

نَتونِسَّم آخِر از خونَه دَرام

 

نَنَم آخِر صدا زَد تویِ حیاط

وَخی وَردار و بُخُور حَبِّ نَبات

 

بهترُک شد سرم امّا همیرو

کَلَّم از بادِ ثُبات میخورَه تَوّ

 

اینا گُفتم که مبادا که یَهوّ

کَشک و زردالو خورِد با نونِ جَو

 

تا خیکِدون خیکِ سَقّایی نشه

پیش نیاد حالتِ تَقّایی نَشَه

 

یَزّیا این جورَکی گَف مِزَنَن

بَندِ زیچیمه را گُلهَف مِزَنَن

 

مِشنُوِد گر گَفِ یَزّی همیشه

مِثِّ حَرفایِ «جلالی» نَمیشَه

 

یزد-۱۳۸۷/۴/۹

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *