بیا هَمشهری که تا بِگَم بَرات
چه کَشیدَم دیرو، از بادِ سُبات
(نُونِ جو خوردَم و زردالو و کَش
عِزراییل فهمید و دُنبالُم مِگَش)
بَسکی رِخ اوِّ دَهَنوم رو کُتُم
شُل و وِل گَشتم و رِخ پَشم و پُتَم
غِرّ و غور اُفتیده بود تو پَرَگام
نَتونِسَّم آخِر از خونَه دَرام
نَنَم آخِر صدا زَد تویِ حیاط
وَخی وَردار و بُخُور حَبِّ نَبات
بهترُک شد سرم امّا همیرو
کَلَّم از بادِ ثُبات میخورَه تَوّ
اینا گُفتم که مبادا که یَهوّ
کَشک و زردالو خورِد با نونِ جَو
تا خیکِدون خیکِ سَقّایی نشه
پیش نیاد حالتِ تَقّایی نَشَه
یَزّیا این جورَکی گَف مِزَنَن
بَندِ زیچیمه را گُلهَف مِزَنَن
مِشنُوِد گر گَفِ یَزّی همیشه
مِثِّ حَرفایِ «جلالی» نَمیشَه
یزد-۱۳۸۷/۴/۹