دَه بیس سالِ پیش و زَمونِ جَوونی
سَرُک می کشیدم روزا، پُشتِ بونی
بِگَم هَر چی، کم گفتم از کِیفوم آخِر
ندونی چه کیفی دارد چَش چَرونی
حیاطی دو حَد بود با باغ و اِسَّخ
به هَم وَصل بیرونی و اَندرونی
تویِ اِسَّخِ باغِ همسایه هر روز
زنی بود مشغولِ جُفتَک پرونی
تَنِش لُخت و عور بود و چی چیت بِگَم من
عَجب لِنگ و رونی، عجب لِنگ و رونی
مِگُفتَم خدایا یَجوری نَصیبُم
کُن این لِنگ و رون، هر زمونی می دونی
نَصیبُم نَشُد تا شدم پیر و اَز دَس
دماغ و دِلوم رَف، نه اِینی، نه اونی
خریّت هَمینه شاخ و دُم نداره
من از سگ پشیمون تَرَسَّم، فلونی
خَرِ طاقِ بی جُفتِ بی هَمسَرَم من
نَه اَیچیش و هیوه نه نُچ نُچ نه هونی
«جلالی» عجب مَردما را با شِعرِت
قَطار کِردی و با خودت می کَشونی
یزد-۱۳۸۷/۳/۲۰