چِرا حِلفَت مُکُنی، مدرسه خو دیر نَمِشَه
اوِ مُشتُک، ماچِ پُشتُک، خو آدم سیر نَمِشَه
هر که پَهلویِ تو را رَه مِشَه مِثِّ تو جَوون
هر که پَهلوتو بیشینَه به خُدا پیر نَمِشَه
اَبرواتا چرا کَم پُشتُک و باریک مُکُنی
نَکُن این جور حَفَه، شَکلِش مِثِّ شمشیر نَمِشَه
کَفِ دَسِّد را نَبَر بالا که سیلیم بِزَنی
گُربه گَر فِرَ نَه بِرَه خو حریفِ شیر نَمِشَه
شاخِ گُل کِی مُکُنَه مَغزا پَچَخ مِثِّ چُماق
قاشُخ چایی خوری، کَمچَلی، کفگیر نَمِشَه
پَرِ گُل نَرمَه، حریفِ کاغذِ سُمبادَه نیس
سیخِ کبریت اَگَرَم رَف تو کَمون تیر نَمِشَه
مواتا کوتا نَکُنُ و رو کارِ غالی نگیر
مُوِ کَم، حلقه به حَلقه مِثِّ زنجیر نَمِشَه
اَگَه بیزاری «جلالی» بِبَرَه دُس تو سینَت
از تو هیش وَخ بِخدا دل خور و دلگیر نَمِشَه
یزد-۱۳۸۶/۱۲/۲