۱-	شبی گذشت و سحر گشت و صبحگاه رسید
	چو مهر، سرزده آن ماه من ز راه رسید
۲-	به وقت سر زدن آفتاب بود که یار
	درآمد از در و یکباره مهر و ماه رسید
۳-	مرا از نور جمالش دو دیده روشن شد
	به یک نگاه که بر او در آن پگاه رسید
۴-	نماز و قبله ز مستی برفته بود از یاد
	که ناگه آن بتِ معبود و قبله گاه رسید
۵-	چه روزها که چو شب بود پیش چشم سیاه
	ز بس ز سینه بر افلاک دودِ آه رسید
۶-	ز سینه رفت به عیّوق، دادم، از غم او
	هزار شکر، به فریاد دادخواه رسید
۷-	اگر چه دلبر دلبند در دیار غریب
	به اوج عزّت و قدر و جلال و جاه رسید
۸-	دوباره سوی وطن بازگشت و دیده ما
	به او فتاد و به دیدار گاهگاه رسید
۹-	هزار شکر «جلالی» از آن کُلَه بردار
	برای این سر بی صاحبم کُلاه رسید