۱-	هزار شکر که آن یار رفته آمد باز
	چنانکه بود، بشد باز با دلم دمساز
۲-	گشود چشم ز خواب دراز وهم و خیال
	کشید دست از آن آرزوی دور و دراز
۳-	گلیم بخت در انداخت از مسیل هوس
	مسیر خویش بپرداخت از نشیب و فراز
۴-	چه خوش نمود به ما لطف خویش آن محبوب
	چه خوش تر آن که ز ما لطف خود نگیرد باز
۵-	خوش آن کسی که کند پشت خود به کعبه خِشت
	به سوی قبله دل روی آورد به نماز
۶-	زبان شکوه گران، هست عضو نامحرم
	دلی که دل نگرانست نیست محرم راز
۷-	به پای خویش «جلالی» برو به خدمت دوست
	ولی به عجز مَنِه پا و دست خویش مباز