۱-	خیال بردنِ دل، دوست از که دارد باز
	که داده باز به دست نسیم، زلف دراز
۲-	هنوز بند به پای دلم نبسته درست
	که با دل دگری، دلبری کند آغاز
۳-	در اشتیاق تماشای زلف مشکینش
	ز شور و شوق ز تن روح می کند پرواز
۴-	فدای ناز نگاهش شوم که در هر حال
	به روی غیر نیفتد مگر ز روی نیاز
۵-	ز شرم بلبل گویا چو دید آن گل روی
	گرفت لکنت و بشکست در گلو آواز
۶-	حدیث عشق ز هر مدّعی نیاید راست
	زبان شمع بیان می کند به سوز و گداز
۷-	بیا و نرگس مستش نگر که دست صبا
	کشیده باز بر آن دل سیاه سرمه ناز
۸-	بنفشه سر به بیابان نهاد و حاشا کرد
	که نام او گل ناز است در چمن گل ناز
۹-	اگر به کعبه نِهَد رو، به گل بدل گردد
	به دشت، خار مغیلان به شاهراه حجاز
۱۰-	گرفته روزه لب و روح تشنه ام به غروب
	برای آن رطب لب کند ز تن پرواز
۱۱-	زبان به بند «جلالی» ، به گوش جان بشنو
	«در آن مقام که حافظ برآورد آواز»