۱-	فصل گل، فرش لب جو، به بر تاک انداز
	دیده بر خوشه مو یا که بر افلاک انداز
۲-	شیشه، سربسته به جوی افکن و آنگاه به کام
	نم نمک ریز و تهی ساخته بر خاک انداز
۳-	تا به شادی و طرب سر کنی و غم نخوری
	در دل غمزده ات آبِ طربناک انداز
۴-	تو هم ای دوست که باشد نگهت خالی و خشک
	نظر از لطف بر این دیده نمناک انداز
۵-	من در آن سینه بر آن چاک گریبان نگرم
	تو در این سینه نظر بر دل صد چاک انداز
۶-	تا نینداخته از پای مرا زهرِ فراق
	بچشان وصل و مرا کار به تریاک انداز
۷-	دیده از لوثِ خطا دور نگهدار ای دل
	وانگهی بر رخ آن ماه، نظر پاک انداز
۸-	ای خدا، آن که به خوبان نشد از خیره سری
	خیره، نوریش بر آن مرکز ادراک انداز
۹-	تا به یک عمر «جلالی» بچشد لذّت غم
	پرتو عشق، ورا در دل چالاک انداز