۱-	هم نفس یک زن زیبا و جوان ما را بس
	یک تن گل بدن غنچه دهان ما را بس
۲-	سرو و شمشاد نخواهم که بلند است و قطور
	نازک اندامی و باریک میان ما را بس
۳-	دست بر گردن و لب بر لبِ آن غنچه دهان
	گر شود قسمت این دست و دهان ما را بس
۴-	نگهم خیره به مژگان کمان ابرویی ست
	بر دل و دیده ام این تیر و کمان ما را بس
۵-	داشتم همدم و یاری که همانند نداشت
	گر بیاید به برم باز، همان ما را بس
۶-	سود و سرمایه نخواهم که دهد عمر به باد
	رفت از دست جوانیم و زیان ما را بس
۷-	رحم بر من کن و زین بیش مَبَر از یادم
	دوریت کافی و این درد نهان ما را بس
۸-	عنقریب است «جلالی» که نویسند به سنگ
	نام ما را و همین نام و نشان ما را بس