| ۱- |
دِلا به ترکمنستان عشق راهت بس |
|
به سوی کعبه کوی بتان نگاهت بس |
|
|
| ۲- |
برای دیدن آن مه نظر به بالا کن |
|
به موی و رو، نگه شام و صبحگاهت بس |
|
|
| ۳- |
کسی به چاه نیندازدت چو یوسف مصر |
|
به چهره، گود زنخدان یار چاهت بس |
|
|
| ۴- |
به مال و جاهت، اگر هست، سخت دل خوش دار |
|
که بهر دل خوشی صاحب و جاهت، بس |
|
|
| ۵- |
به حسن وعده دلت نرم بود و پشتت گرم |
|
ز خیل ساده دلانی، همین گناهت بس |
|
|
| ۶- |
به پشت معرکه افتد کلاه اگر داری |
|
تو را که ساده دلی آسمان کلاهت بس |
|
|
| ۷- |
ندیده مردم چشم تو خویش و خوش بیناست |
|
تو نیز خویش مبین، دهر دیدگاهت بس |
|
|
| ۸- |
مرو ز جا به در ای دل به گردباد غرور |
|
که پایگاه تواضع بود پناهت بس |
|
|
| ۹- |
روان نگشت «جلالی» زبان به شعر زمان |
|
زبان الکن شعر تو عذر خواهت بس |
|
 |
|
|