۱-	شده ام عاشق و زین کرده پشیمان که مپرس
	کرده این عشق مرا بی سر و سامان که مپرس
۲-	سر پر شور و دل شاد و جوانی مرا
	مشکل عشق ربود از کفم آسان که مپرس
۳-	سرم از گردش و از سیلی ایام مدام
	همچنان گوی خورد ضربه چوگان که مپرس
۴-	خیره بر سینه لرزان شده هر چشم گشاد
	سوی خود می کشد آن تنگی دامان که مپرس
۵-	ماه رویش چو دلم، جای در آن سایه زلف
	بگرفته ست و گرفته ست بدان سان که مپرس
۶-	آشکارا چو شد این راز که محبوب من اوست
	خویش را کرده ز من یکسره پنهان که مپرس
۷-	تو لب لعل ورا بینی و من می شنوم
	حرف دندان شکن از آن لب خندان که مپرس
۸-	همچنان شاعر شیراز «جلالی» من هم
	«دارم از زلف سیاهش گِله چندان که مپرس»