Menu

غزل شماره ۲۷۲

272

۱- ای که تویی مُدَّعی عقل و هوش
کام فرو بند و فرادار گوش
۲- باده به هنجار، نشاط آور است
زاید آن زایل عقل است و هوش
۳- بیش و کمش هر دو زیان آور است
عقل کند حکم که اندازه نوش
۴- دوستی شیخ زیان آور است
بهره بر از دوستی می فروش
۵- کار جهان را به خودت سهل گیر
هیچ مکش بار زیادی به دوش
۶- بر تو اگر سخت شود روزگار
بر تو بود تا که شوی سخت کوش
۷- روی بگردان ز خرافات و از
واعظ بی متّعظ و خرقه پوش
۸- پیش خردمند خموشی گزین
بر سر پُر حرف برآور خروش
۹- این سخنان را که شنیدی، شنید
گوش «جلالی» ز پیام سروش
 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *