| ۱- |
ای که تویی مُدَّعی عقل و هوش |
|
کام فرو بند و فرادار گوش |
|
|
| ۲- |
باده به هنجار، نشاط آور است |
|
زاید آن زایل عقل است و هوش |
|
|
| ۳- |
بیش و کمش هر دو زیان آور است |
|
عقل کند حکم که اندازه نوش |
|
|
| ۴- |
دوستی شیخ زیان آور است |
|
بهره بر از دوستی می فروش |
|
|
| ۵- |
کار جهان را به خودت سهل گیر |
|
هیچ مکش بار زیادی به دوش |
|
|
| ۶- |
بر تو اگر سخت شود روزگار |
|
بر تو بود تا که شوی سخت کوش |
|
|
| ۷- |
روی بگردان ز خرافات و از |
|
واعظ بی متّعظ و خرقه پوش |
|
|
| ۸- |
پیش خردمند خموشی گزین |
|
بر سر پُر حرف برآور خروش |
|
|
| ۹- |
این سخنان را که شنیدی، شنید |
|
گوش «جلالی» ز پیام سروش |
|
 |