۱-	چه به روز و سرم آورد نخستین نگهش
	کشت ما را نگه نافذ چشم سیهش
۲-	زیر این گنبد گردنده دگر نتوان یافت
	چهره ی جاذب و گیرنده تر از روی مَهَش
۳-	راهش از کوچه ما بود ندانم چه سبب
	از ره راست پشیمان شد و کج کرد رهش
۴-	چند گاهی است که گرد حرمش می گردم
	تا مگر باز کند پنجرهِ خوابگهش
۵-	بارها از ره انصاف به خود می گویم
	تو شدی، او که نشد عاشق و نبود گُنَهَش
۶-	نکند میل که از روی زمین بردارد
	بر سر راه تو هرگه ز سر افتد کُلَهَش
۷-	خویشتن را به ندیدن زد اگر خوب ببین
	پرتو روی دل افروز مَهِ چاردَهش
۸-	عشق یک جانبه را نیست «جلالی» ثمری
	دل نگهدار و به نوباوهِ مردم ندهش