۱-	بر آن شدم که نهیبی زنم بر این دلِ ریش
	که گشته عاشق و شرم آمدم ز کرده خویش
۲-	دل است مرکز احساس و از چه عقل فضول
	کند دخالت بی جا و بی سبب، تفتیش
۳-	بلی، تبایُنِ احساس و عقل مسئله یی ست
	که اهل ضابطه را کرده دل پر از تشویش
۴-	خرد مؤیّد اعمال ممکن است ولی
	دل است طالب ناممکن و محال اندیش
۵-	میان این دو بود اختلاف و من دادم
	به یمن جرأت دل، حق به جانبش، کم و بیش
۶-	کنون دل من و سودای عشق و ناز بتان
	نشسته ایم به هم تا دگر چه آید پیش
۷-	برای عاشق صادق تفاوتی نکند
	فراق یار و وصال حبیب و نوش ز نیش
۸-	نه هر دلی ست چنین سازگار با غم عشق
	که این خصیصه «جلالی» ست در دل درویش