| ۱- | در پشت سر نهاده ام ایّام سخت خویش |
| شرمنده ام ز طالع بیدار و بخت خویش | |
| ۲- | آن رهروی که کوه و کمر کرده طی یقین |
| طی کرده سهم اعظم این راه سخت خویش | |
| ۳- | سلطان عادلی که به انصاف متّکی است |
| بر شانه های خلق نهد پای تخت خویش | |
| ۴- | مرد آن بود که در خطر افتد برای خلق |
| نامرد آن کسی که به در برد رخت خویش | |
| ۵- | نامرد آن که شاخ درخت کسی شکست |
| از بهر تکیه گاه، برای درخت خویش | |
| ۶- | آن کرده است تیغِ فراقش که روز و شب |
| سوزد دلم برای دل لخت لخت خویش | |
| ۷- | ناچار می رویم «جلالی» از این دیار |
| «ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش» | |
 |