۱-	گفت با من سخنی نغز و لطیف استادم
	رفته در گوشم و هرگز نرود از یادم
۲-	گفت دانم که مُخَلَّد نیم و خواهم مُرد
	به همان حکمت و علّت که ز مادر زادم
۳-	لیک کوشم که مخلّد شوم، ار درک کنم
	که چسان گشته، چرا گشته بنا بنیادم
۴-	چیست این روح من و راز بقا چیست که کرد
	خلقت و ساکن این دیر خراب آبادم
۵-	او ندانست و نسنجید و از این دار برفت
	حال من در تله حیرت او افتادم
۶-	من گمان می برم اندر قفسی تیره و تنگ
	بهر جنبیدن و فریاد زدن آزادم
۷-	چون ندادند اجازت که کنم چون و چرا
	به همین دانه و آبی که دهندم شادم
۸-	بی سبب ناله و فریاد نیندازم راه
	ز آن که دانم که به جایی نرسد فریادم
۹-	سخن آخرم این است «جلالی» که کِیَم؟
	«چکنم، حرف دگر یاد نداد استادم»