بشنو از عشق و عقل و جسم و ز جان
وز مسیر تکاملِ انسان
عشق از جِسم جِسّم از خاک است
عقل از روح و فوقِ افلاک است
عشق چون آتشی است سوزنده
عقل نوری بوَد فروزنده
عشق فیضی ز رودِ رحمان است
عقل همچون نسیم و باران است
عشق سیلاب وار در جریان
عقل جاری است لیک چون باران
عشق احساس را برانگیزد
عقل احساس را فرو ریزد
عشق مرکب بود به راه کمال
عقل راکب بود به جاه و جلال
عشق و عقلند از خدا و جدا
می برندت جدا به سوی خدا
یزد ۱۳۸۷/۸/۱۸