ای غنچه ی گل بهار بشکفت
ای لعلِ لبِ نگار بشکفت
ای پسته ی بسته لب، بکن باز
لب را و به سبزه زار بشکفت
بِشکَن دَرِ باغِ سبز و دیوار
بشکافت و شکوفه وار بشکفت
بگشای دهان و درّ و مرجان
بنمای و چو گل اَنار بشکفت
لَب باز و ملاحتِ تبسّم
پنهان مکن، آشکار بشکفت
صد بار چو شاخِ گل شکفتی
یک بار به نوکِ خار بشکفت
یعنی که به خاطرِ «جلالی»
ای دلبر گلعذار بشکفت
یزد سه شنبه ۱۳۸۷/۱۱/۲۲
متشکرم