ما دلی را به زبان تنگ و مکدّر نکنیم
دیده روشنی از اشک غمی تر نکنیم
غنچه بر شاخه شکوفا بود ار بر سر راه
ما نچینیم گل از شاخه و پرپر نکنیم
ناتوان را ز در خویش نرانیم به زور
بهر زر، رو به در دار توانگر نکنیم
بی هنر را به همه رنگ نگیریم به هیچ
ور به نیرنگ کند مغلطه باور نکنیم
سخنی سست نگوییم و نگیریم به گوش
ارزش گوهر و خر مهره برابر نکنیم
قول کس باز نگوییم به کس طوطی وار
پیش آیینه به تقلید سخن سر نکنیم
زاهد خشک اگر بهره ز کوثر گیرد
چشم تر بسته گذر بر لبِ کوثر نکنیم
ریزی ار باده به دریا، نشود بحر مضاف
خمّ می راهی دل کرده به ساغر نکنیم
همچو وحشی (۱) که «جلالی» شده در گلخن خاک
ما به جز خاکِ دَرِ میکده بستر نکنیم
یزد ۱۳۷۳/۷/۱۶
(۱)قبر وحشی بافقی پس از بنای حمّامی بر روی گورستان در گلخن حمّام قرار گرفت (کتاب پاژ، ۱۱ – ۱۲ ، زمستان ۱۳۷۲، صفحه ی ۱۴۷ گور جای
وحشی بافقی)