ما کشتهِ معشوق و زبان بستهِ اوییم
ماییم که دست از دل و جان شسته ی اوییم
بودیم کنار هم و امروز به بینید
چون جامِ به هم خوردهِ بشکستهِ اوییم
انگشت نشان همه بودیم و چه شد حال
پابند و زمین گیرِ وی و خستهِ اوییم
گویند که چاقو نَبرَد دسته ی خود را
ما کشته اوییم، که از دستهِ اوییم
پروانهِ این شمع پس از ما دگرانند
ما سوخته پَر، خسته و بنشستهِ اوییم
ز آن بر سر پیوند بمانیم وفادار
تا خلق نگویند که بگسستهِ اوییم
ما شیفتهِ وحشی و اشعارِ لطیفش
هم گفته ی در سفتهِ برجستهِ اوییم
او عاشقِ وارسته و شیداست «جلالی»
مرهونِ وی و خصلتِ وارستهِ اوییم
یزد ۱۳۷۸/۱۲/۲۶