ای جانِ من، ز جان، دل و جانِ تو بی خبر
جانانه مَنیّ و روانِ تو بی خبر
راز نهانِ من به جهان گشته آشکار
امّا مَنَم ز رازِ نهانِ تو بی خبر
هر چند من به یاد تو باشم شبانه روز
هستم ز حالِ روز و شبانِ تو بی خبر
تنها منم ز آنِ تو آگه، بدان که هست
آن عاشقت، ز یاد و ز آنِ تو بی خبر
نام مرا زبانِ تو هرگز نمی برد
گویا بُوَد دهان ز زبانِ تو بی خبر
سیلابِ دیده بهر تو باشد روان و تو
روحت بُوَد ز آبِ روانِ تو بی خبر
مژگان و آبروانِ تو در حال کُشتنند
ما را و هست تیر و کمان تو بی خبر
راضی مشو چو بی کَس و کارم ز حال من
باشند بعد مرگ، کسانِ تو بی خبر
شرم آیدم «جلالی» از این سخت جانیم
ای جان من، ز جان، دل و جانِ تو بی خبر
بامداد جمعه ۱۳۸۵/۹/۱۷