داغ است از هوایِ بیابان نصیبِ ما
زاغ است در زمانِ خزان عندلیبِ ما
دیو سفید و بارِقه ی شیر کوهِ یزد
باشد زِ دوردانه ی مَردُم فریب ما
در پهنه ی کویر نِشیب و فراز نیست
سَر ، بهرِ ما فراز و بُوَد پا نِشیبِ ما
بر فَرقِ مشکلاتِ زمان مُشتِ ما پُر است
وَز شرم، سر به جِیبِ تُهی برده جیبِ ما
بگذار بازگو کُنَمت رمز اِقتصاد:
مهمان نوازی است شِگِردِ عجیبِ ما
نَبوَد عجیب این که نباشد دگر غریب
آید غریبی ار به دیارِ غریبِ ما
حالی شنو ز شیوه ای از عشق و عاشقی
وَز قُدرَتِ تَسامُح و قَدرِ حَبیبِ ما
بوسیم و می کوبیم به جای شکر لبی
لَب، گر که یارِ لَب شِکَری شد نصیب ما
چاه ار میان سیبِ زنخدان نبود، هست
لیمویِ سینه راهِ سَبَب سازِ سیبِ ما
مانندِ اهل یزد ندارد دگر کَسی
بر حَلِّ مُشکلات «جلالی» شکیبِ ما
۱۳۸۶/۱۰/۲۳