| ۱- | نگویم آن چه باشد در ضمیرم |
| که سرپوش از ضمیرم برنگیرم | |
| ۲- | من آن مرغم که آزادم به ظاهر |
| ولی در دست وبال خود اسیرم | |
| ۳- | حقیقت را بود با واقعیت |
| قرابت تا چه گردد دستگیرم | |
| ۴- | به کار درک ای ربط و قرابت |
| چه در صورت چه در معنا حقیرم | |
| ۵- | حقیقت بین و آگاهان قلیلند |
| من از آن جمع واقع بین، کثیرم | |
| ۶- | حقیقت را ز راه واقعیّت |
| چو حافظ در طبیعت، می پذیرم | |
| ۷- | «جلالی» آن چه گوید، گیرد الهام |
| «ز بام عرش می آید صفیرم» | |
 |