۱-	نه هست پای گریزم نه بال و پر، بازم
	نه حال سیر و نه در سر هوای پروازم
۲-	نه آن عزیز ز من دور و نی بود نزدیک
	نه قهر با من و نی هست یار و دمسازم
۳-	نه در خیالش و فکرش که عاشقی دارد
	نه اعتنا کند این خانمان براندازم
۴-	نگاه خسته و خاموش و بی تفاوت او
	چو بر من اوفتد از چهره رنگ می بازم
۵-	تمام همّ و غمم صرف آن شود که مگر
	توجّهش به سوی خویش منعطف سازم
۶-	خدای من مگر این بی نیاز عاشق کیست
	که ریزه خوان ترانه ست این خوش آوازم
۷-	دلا تو عاشقی، این استتار تا کی و چند
	بنال تا که مگر برملا شود رازم
۸-	بنال تا شودم ای بهانه دستاویز:
	«شکایت از که کنم خانگی ست غمّازم»
۹-	نمانده چاره «جلالی» مگر که چون حافظ
	«به کوی میکده دیگر عَلَم برافرازم»