| ۱- | هر سحرگاه به آهنگ اذان برخیزم |
| ترکِ بستر کنم از خواب گران برخیزم | |
| ۲- | از شکر خواب سحرگاه به هنگام نماز |
| چشم پوشیده ز روی دل و جان برخیزم | |
| ۳- | گاه باشد که ز فرط شب پیش و ز شرم |
| سر به زیر و خجل و دل نگران برخیزم | |
| ۴- | وعده عفو خداوند به یادم آید |
| با دو صد شوق و شعف رقص کنان برخیزم | |
| ۵- | گاه باشد که من دل شده گوش به زنگ |
| ز اثر هاتف دلدار جوان برخیزم | |
| ۶- | گر کند دعوتم آن یار دلارام به خویش |
| پای در راه نهم دست فشان برخیزم | |
| ۷- | ورنه بیدار «جلالی» نشود تا دَم ظهر |
| خواب راحت کنم و با دگران برخیزم | |
 |