۱-	اسفندوار با دل خونین بر آتشم
	اسفند گویدت که بر آتش چه می کشم
۲-	بر گِردِ شمع عارضت ای شاهکار حسن
	پروانه وار گردم و سرمست و سرخوشم
۳-	درد و بلا ز جسم و ز جان تو دور باد
	دردت به جان من که تو را من بلاکشم
۴-	هر عاشقی صدیق نباشد به هوش باش
	گوشت به من سپار که بی غلّ و بی غشم
۵-	کی آن زمان رسد که بگویم به خویشتن
	صد شکر با تو حال به یک فرش و مَفرَشم
۶-	گویم به خویشتن که دو صد شکر یافتم
	توفیق، تا به دست تو پیمانه دَرکَشم
۷-	از ترس چشم زخم حسودان کینه توز
	در بیم و در امید و به حال مشوّشم
۸-	این دست و ناخن من بی صبر و بی شکیب
	هر صبح و شام چهره نماید منقَّشم
۹-	حافظ، زبان حال «جلالی» ست این سخن:
	«من دوستدار روی خوش و موی دل کشم»